Πάρκινσον, γράμματα εννιά γράφουνε τ’ όνομά του κι είν’ ο Εγγλέζος ο γιατρός σάντολος στη φανειά του
Ακάλεστο ’ρθες Πάρκινσον στην εδική μου ζήση, μα να κατέχεις δύναμη έχω και θα νικήσει
Ρωτώ, μαθαίνω, ξερωτώ περίσσα να ’χω γνώση η μέρα η αυριανή με φως να ξημερώσει
Κινούμαι και λογιάζω το το κάθε μου το ζάλο πως είναι νικητήριο άλμα πολλά μεγάλο
Ιατρική βοήθεια και θάρρος συνδυάζω και στις σελίδες της ζωής παντού «παρών» φωνάζω
Νεύρο και λόγο και τα δυο μαζί θα συνταιριάξω κι από κορφή σ’ άλλη κορφή θα πολεμώ να φτάξω
Συλλογική, ενωτική η συντρομή μου ας γίνει για το «εμείς» κι «όλοι μαζί» να ’ναι η ντοπαμίνη
Όχι, δε θα ’σαι πάρκινσον τση ζήσης καταιγίδα, γιατί ’χω στη φαρέτρα μου υπομονή κι ελπίδα
Νίκη λογάται και τρανή να μην το βάνω κάτω και το ποτήρι να θωρώ να ’ναι μισογεμάτο
Κωστής Λαγουδιανάκης, Δάσκαλος – Ριμαδόρος